Deze persbureau's en kranten laten je door hun archief zoeken in ChatGPT en Claude

Je eigen AI-assistent koppelen aan het archief van een persbureau, voor zes dollar per maand. Het Taiwanese persbureau CNA biedt het sinds kort aan. Der Spiegel stelt een historisch archief beschikbaar in ChatGPT en Claude. Axios geeft de agents van zakelijke abonnees toegang tot zijn overnamenieuws. De techniek blijkt het overzichtelijke deel. Het werk zit in de vraag wat je achter zo'n koppeling zet: welke taak lost je archief op, voor wie en wat is dat waard? Uitgevers die dat scherp hebben, maken van hun archief een product dat in de werkstroom van hun lezer past.

Drie uitgevers zetten hun journalistiek in Claude en ChatGPT

Florent Daudens, die voor zijn nieuwsbrief AI in the News geregeld met nieuwsdirecties praat, zette de experimenten op een rij. CNA, het nationale persbureau van Taiwan, gaat het verst. Abonnees koppelen het archief aan hun eigen assistent via MCP, de standaard waarmee AI-toepassingen verbinding maken met externe data en tools. De assistent krijgt dan toegang tot bijna vijf miljoen nieuwsberichten, een fotoarchief, een almanak en openbare data van Taiwanese overheidsdiensten, met links terug naar de bron. Het abonnement kost 200 Taiwanese dollar per maand, omgerekend zo'n zes dollar.

Der Spiegel koos een smallere ingang. Het blad maakte eerder de ledenkaartenbak van de NSDAP doorzoekbaar en biedt die nu ook aan als connector in Claude en ChatGPT. Een gratis Spiegel-account volstaat. Wie wil weten of een grootouder partijlid was, zoekt dat nu uit vanuit de eigen assistent.

Axios richt zich op de zakelijke markt. Met Axios Direct krijgen de agents van abonnees op Axios Pro Deals toegang tot de berichtgeving over fusies en overnames. Feeds voor andere doelgroepen staan op de planning.

Daarnaast zijn er varianten die de lezer op de eigen site houden. Every zet bij artikelen knoppen om het stuk met Claude of ChatGPT te lezen, soms met het onderliggende researchmateriaal erbij. State Affairs laat lezers op een begrip in een artikel klikken, een vervolgvraag stellen en de documenten achter het antwoord inzien. Volgens Daudens is dat een keuze voor uitgevers, al sluiten de twee routes elkaar niet uit. Breng je het archief naar de assistent van de lezer? Of breng je de vraag van de lezer naar je eigen site?

De functies van een connector zijn redactionele keuzes

Ole Reissmann coördineerde het Spiegel-project met OpenAI en Anthropic. Hij vertelde Daudens dat de bouw niet bijzonder ingewikkeld was. Het werk zat in de afwegingen: wat lever je aan de chatbot, wat houd je in je eigen omgeving en hoeveel controle geef je daarmee uit handen?

Spiegel koos voor vier functies. Zoeken in het archief op naam, datum, plaats of beroep. Een volledig record ophalen met historische adressen en links naar de originele scans. Achtergrondvragen over de geschiedenis en de methode beantwoorden met verwijzingen naar Spiegel-artikelen, uitdrukkelijk zonder uitspraken over individuele personen. En een controle of de verbinding werkt. Daudens wijst erop dat elke functie bepaalt wat de assistent kan ophalen, welke context erbij hoort en waar de lezer zelf verder moet zoeken. Redactioneel werk dus, in een technisch jasje. Het principe geldt breder: wie de koppeling bouwt, bepaalt wat een agent mag.

Waarvoor betaalt iemand die een archief koppelt?

Daudens is er zelf nuchter over: iets bereikbaar maken voor agents is iets anders dan iets aanbieden waarvoor mensen willen betalen. Communicatiehoogleraar Rasmus Kleis Nielsen (Universiteit van Kopenhagen) noemt de markt voor publiceren voor agents in WIRED onvolwassen en zeer ongelijk verdeeld.

Veel uitgevers schermen hun content daarom voorlopig af, terwijl ze zoeken naar betere voorwaarden. Daudens noemt dat voor de meesten de verstandige positie. Afschermen en ontsluiten gaan prima samen. Met het nieuwe robots.txt-signaal tegen AI-training geef je aan wat modellen niet mogen gebruiken. Met een eigen connector bepaal je wat lezers via hun assistent wél krijgen, onder jouw voorwaarden.

Spiegel geeft iemand een heel concrete reden om te koppelen: een vraag over de eigen familie. Bij CNA ligt het lastiger. Wanneer is toegang tot een persbureau nuttig genoeg voor een vast abonnement in je AI-werkstroom? Een professional die elke week onderzoek doet naar een sector heeft een andere behoefte dan iemand met een eenmalige vraag. Dat vraagt om andere producten en prijzen, ook als het archief eronder hetzelfde is.

Begin bij de vraag die alleen jouw archief beantwoordt

Voor Nederlandse uitgevers wordt dit interessant waar het archief iets weet dat een algemene chatbot niet weet. Denk aan een vakuitgever met jaren berichtgeving over aanbestedingen, gemeentelijk beleid of een specifieke branche. De beleidsmedewerker of adviseur die daar wekelijks in zoekt, wil dat archief in zijn eigen werkstroom, naast zijn andere bronnen. Precies de lezer die Daudens beschrijft. Het archief wordt dan een toegangspoort tot geverifieerde kennis, ook buiten je eigen site.

De eerste stap is daarom een redactionele. Beschrijf welke taak die lezer met je archief wil uitvoeren en welke handvol functies daarvoor nodig is. Dat zijn dezelfde afwegingen die Reissmann beschrijft. Het bouwen zelf is daarna te overzien.

Twee vragen zijn nog open. Hoe ontdekt een gebruiker dat jouw connector bestaat, op het moment dat hij hem nodig heeft? En wat leer je als uitgever van de vragen die via de assistent binnenkomen? Daudens oppert een gezamenlijke ingang, een soort Apple News voor AI, waarin lezers meerdere titels tegelijk koppelen. Dat vraagt om samenwerking tussen uitgevers op een schaal die we nog niet hebben gezien.

Welke vraag beantwoordt jouw archief beter dan welke chatbot ook? Als je daar een idee bij hebt, denken we graag mee over de vertaling naar een werkende koppeling. Plan een kennismaking in.